ΘΕΟΦΡΑΣΤΕΙΟ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ

ΕΡΕΣΟΥ

ΛΕΣΒΟΥ

 

 

 

 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ | ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ | ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ | ΜΑΘΗΤΕΣ | ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΧΑΡΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

 

Greek version  

 

Η ιστοσελίδα μας φιλοξενείται από το sch.gr

Ιστορία του σχολείου

Ένα κείμενο που αναφέρεται στην ιστορία του σχολείου μας  γραμμένο  από τη μαθήτρια Μυρσίνη-Αναστασία Δημακοπούλου.

Ιστορία της Ερεσού

Η ιστορία του τόπου μας σ' ένα ευσύνοπτο κείμενο που έγραψε η μαθήτρια Μανούσου Ιωάννα.

Θεόφραστος και Σαπφώ

Δύο μεγάλες προσωπικότητες της αρχαιότητας  που γεννήθηκαν στην Ερεσό. Μια σύντομη παρουσίαση της ζωής και του έργου τους από τις μαθήτριες Σαββέλου Δέσποινα και Τρέντου Αναστασία.

Τοπικό Ιδίωμα

Η μαθήτρια Παγκαλίνη Δέσποινα κατέγραψε την ερεσιώτικη γλώσσα σ' ένα λεξικό το οποίο ανανεώνεται συνεχώς.

Ήθη και έθιμα

Ο μαθητής Σάββας Βασίλης βασισμένος σε διηγήσεις ηλικιωμένων ανθρώπων της περιοχής γράφει για τα έθιμα της Ερεσού.

Συνταγές της Ερεσού

Οι μαθητές του σχολείου έγραψαν παραδοσιακές συνταγές της Ερεσού και σας καλούν να τις δοκιμάσετε.

Έργα ζωγραφικής

Έργα ζωγραφικής μαθητών του σχολείου.

Η γυναικεία παραδοσιακή φορεσιά της Ερεσού

Κείμενο: Δέσποινα Παγκαλίνη, μαθήτρια της Β' Γυμνασίου.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα στην Ερεσό επικράτησε η φορεσιά με το φουστάνι γνωστό ως ‘μπόγ’ ή ‘φστάνα’. Είναι φούστες με σούρες και πυκνές  ή ατσάκιτες πιέτες και στηρίζεται στη μέση με στενό ζωνάκι. Για εσώρουχο έχει μεγάλα μεσοφόρια, στολισμένα με κεντήματα, που κρατούν το φουστάνι όσο γίνεται πιο φουσκωτό. Στο πάνω μέρος το πουκάμισο ‘πκαμσέλ’ είναι το κύριο μέρος της νεώτερης φορεσιάς. Επάνω από το μεταξωτό πουκάμισο με τα φαρδιά μανίκια πολλές φορές φοριέται μικρό αμάνικο γελέκο ή καζάκα. Η φορεσιά συμπληρώνεται με την ‘καμτζόρα’ ή το ‘λιμπαντέ’. Συνηθιζόταν επίσης οι ζακέτες, βελούδινες, μάλλινες ή μεταξωτές χωρίς γιακά που κουμπώνουν μπροστά ως το λαιμό. Τους ώμους σκέπαζαν με τους ‘μποχτσάδες’ μεγάλες τετράγωνες μαντήλες ή με πλεκτά σάλια τα λεγόμενα ‘μπιλιρίνια’.

 Αισθητή έκανε την παρουσία της και η φορεσιά με το ‘σαλβάρ’ που διατηρήθηκε ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Είχε επικρατήσει πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα σε ορισμένα ελαιοπαραγωγικά διαμερίσματα του νησιού ως πρακτικό ντύσιμο κυρίως στο μάζεμα της ελιάς. Όπως φαίνεται από τα στοιχεία που έχουμε το ‘σαλβάρ’ δεν φορέθηκε ποτέ από τις γυναίκες της Ερεσού. Σε γιορτινές εμφανίσεις παραγέμιζαν το ‘σαλβάρ’ με δυο, τρία ή και περισσότερα άλλα ‘βρατσιά’ τα οποία έδιναν με τον όγκο τους μία θηλυκότητα σύμφωνα με την αισθητική της εποχής. Έτσι προέκυψε και ο ακόλουθος στοίχος από το πολύ γνωστό τραγούδι ‘Η θειά’μ η Αμιρσούδα: η θειά’μ η Αμιρδούδα τρία βρατσιά φουρεί’. Το ύφασμα για τα γιορτινά σαλβάρια ήταν μεταξωτό ή μάλλινο του εμπορίου και για τα καθημερινά υφαντό του αργαλειού συνήθως. Ιδιαίτερα ξεχωριστό είναι αυτό το σπιτικό υφαντό που κάνει το σαλβάρι της Λέσβου διαφορετικό για τα ζεστά χρώματά του όπως το κόκκινο ‘κνικάτου’ ή το κίτρινο σε συνδυασμούς με λευκό πράσινο κτλ. ή σε διάφορα καρό και ριγέ σχέδια. Η φορεσιά με το σαλβάρι συμπληρωνόταν με την ‘καμζόρα’ και το ‘λιπαντέ’ που έμπαινε από πάνω. Το σαλβάρι προτιμούσαν να μην το φορούν στην εκκλησία. Η εμφάνιση της γυναίκας εξαρτιόταν από την ηλικία ή την κοινωνική της θέση. Έτσι τα σαλβάρια με ζωηρά χρώματα και τα πολύχρωμα μαντήλια τα φορούσαν οι νεαρές κοπέλες ελεύθερες ή νιόπαντρες. Οι μεγαλύτερες φορούσαν λιγότερο φανταχτερά και οι γριές μοβ και καφέ. Οι χήρες φορούσαν πάντα μαύρα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρξε και σαλβάρι – νυφικό.

Αναλυτική περιγραφή

ΡΟΥΧΑ

ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Το πουκάμισο γνωστό ως ‘πκάμσου’ ήταν μονοκόμματο κοντό ή μακρύ με φαρδιά μανίκια και κάθετο βαθύ άνοιγμα στο λαιμό. Το ύφασμά του ήταν λευκό υφαντό βαμβακερό ή μεταξωτό βλατένιο. Ο λαιμός ή ο γιακάς και το άνοιγμα του πουκαμίσου στολίζονταν με μπιμπίλα δαντέλα που πλέκεται με βελόνα και μεταξωτή κλωστή, σε διάφορα σχέδια με φύλλα και λουλούδια. Στα μανίκια μπαίνει φαρδιά δαντέλα που εξέχει από το ρούχο. Υπήρχαν και πουκάμισα με χρυσά κεντήματα στο λαιμό και τα μανίκι.

ΑΝΤΕΡΙ

Καλοκαιρινή ζακέτα ανοιχτή μπροστά ή με φαρδιά μανίκια.

ΛΙΜΠΑΝΤΕΣ

Είναι το πιο κεντημένο εξωτερικό ένδυμα κοντό με μανίκια φτιαγμένο από βελούδο ή τσόχα. Στις άκρες έχει χρυσά σιρίτια ενώ ο νυφικός και γιορτινός λιμπαντές είναι κεντημένος στην πλάτη, στα μανίκια και μπροστά. Η πολυτέλεια της κατασκευής του τον έκανε αναμφισβήτητα να θεωρείται το πιο ακριβό ρούχο της φορεσιάς.

 

ΕΙΔΗ ΜΑΝΤΗΛΙΩΝ

ΒΙΛΙΟ

Μαντίλι σε σχήμα οβάλ συνήθως γαρνιρισμένο στις ραφές και τις άκρες με χρυσά κεντήματα. Συνήθως ήταν κατασκευασμένο από βελούδο.

ΤΣΕΜΠΕΡΙ

 Είναι μαντίλι βαμβακερό αραχνοΰφαντο και χρωματιστό που δένεται διπλωμένο διαγώνια. Στολίζεται στις άκρες με δαντέλα που γίνεται με τη βελόνα ή με χρωματιστές χάντρες και ασημένιες πούλιες. Οι νεαρές κοπέλες το έδεναν στο πλάι ή ψηλά πάνω από το μέτωπο. Οι παντρεμένες το έδεναν ψηλά ή χαμηλά χωρίς να κρέμονται οι άκριές του και μοιάζει με σκούφο. Στο πένθος κατεβαίνει χαμηλά ως τα φρύδια.

ΕΣΑΡΠΑ

 

Μακρόστενο διαφανής μαντίλι ονομάζεται αλλιώς ‘φνίκα’.

 

ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ

ΤΣΟΚΑΡΑ

Στις καθημερινές δουλειές αλλά και στις αγροτικές ασχολίες φορούσαν τα τσόκαρα ή αλλιώς ‘κτσόφτερνα’ ή ‘τσοκαρίνες’. Ήταν κατασκευασμένα από ξύλο βελανιδιάς. Υπήρχαν και τα καριγλέλια που είχαν δύο τακούνια ένα στη φτέρνα και ένα στη μύτη. Ονομάστηκαν έτσι γιατί στην εμφάνιση θυμίζουν σκαμνί καριγλέλια: καρεκλίτσες.

ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ

Υπήρχαν και διάφορα εσωτερικά υποδήματα όπως: ‘γεμενιά’ τα ‘μέστια’ τα ‘τιρλίτσια’ και τα ‘χλάπια’. Πολυτελή παπούτσια ήταν τα βιδέλα από λεπτό δέρμα με φιόγκο από κορδέλα και τακούνι.

ΚΟΜΜΩΣΗ

 Τα ήθη της εποχής δεν επέτρεπαν να έχει λυμένα τα μαλλιά της. Τα έκαναν πλεξίδες ή αλλιώς βλιρίδια. Τα μικρά κορίτσια έκαναν μία πλεξίδα ριγμένη στο πλάι, οι νέες κοπέλες έκαναν δύο πλεξίδες και οι παντρεμένες τα σήκωναν σε κότσο ή έκαναν πλεξίδες τις έκαναν στεφάνι γύρω από το μαντίλι τους. Σε νεότερες εποχές χρησιμοποιούσαν και ξένα μαλλιά όπως και για προϊόν styling χρησιμοποιούσαν: λικέρ και διάφορα ηδύποτα.

ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ

 Τα σκουλαρίκια, τα δαχτυλίδια ήταν ασημένια, μαλαματένια, καπνισμένα, ή χρυσά και με ακριβές πέτρες. Συχνά ως σκουλαρίκια κρέμαγαν φλουριά, τα μαντήλια τους τα στόλιζαν με τις καρφοβελόνες ασημένιες ή χρυσές με μαργαριτάρια ή άλλες πολύτιμες πέτρες.

ΜΑΚΙΓΙΑΖ

Τα καλλυντικά και προϊόντα μακιγιάζ που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες της Ερεσού ήταν συγκεκριμένα κάποια από αυτά είναι τα εξής: Για να τονίσουν τα μάτια και τα φρύδια χρησιμοποιούσαν γαρίφαλο αφού πρώτα το έκαιγαν. Για τα χείλια και τα μάτια χρησιμοποιούσαν το κοκκινάδι που για το οποίο δεν έχουν διασωθεί πληροφορίες για το τι ακριβώς ήταν. Για την ενυδάτωση του δέρματος παρασκεύαζαν κρέμες από το γάλα του πικραμύγδαλου. Επίσης έφτιαχναν κολόνιες από λουλούδια όπως ροδόνερο.

 

Πατήστε εδώ για να δείτε την ανδρική παραδοσιακή στολή.

Μαθήτριες της Β΄γυμνασίου κατασκευάζουν την παραδοσιακή στολή για να την παρουσιάσουν στην Τουρκία.

Αρχή σελίδας

 

 

Προηγούμενα έτη

  

Η ομάδα της ιστοσελίδας του σχολείου μας

Λεξικό της ερεσιώτικης γλώσσας

Οι μαθητές δημιουργούν

Εντυπώσεις καθηγητών που υπηρέτησαν στο σχολείο μας

Οι Παραδοσιακές Φορεσιές της Ερεσού

Λουλούδια-Φύση

Μαθητές του σχολείου μας φωτογραφίζουν τη φύση της Ερεσού καθώς και τα λουλούδια που υπάρχουν στις αυλές των σπιτιών.

Οι γειτονιές της Ερεσού

Τα σπίτια, οι γειτονιές και τα σοκάκια της Ερεσού σε μία συλλογή από φωτογραφίες που τράβηξαν  μαθητές του σχολείου.

Εκδρομές- Περίπατοι

Φωτογραφίες από εκδρομές και περιπάτους του σχολείου μας.
Γιορτές και εκδηλώσεις
Εθνικές επέτειοι, γιορτές και εκδηλώσεις.

Εκπαιδευτικές εκδρομές

Εκδρομές που πραγματοποιεί το σχολείο μας στο πλαίσιο διαφόρων εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Θεατρική ομάδα

Ποιο έργο θα ανεβάσει φέτος η θεατρική ομάδα του σχολείου μας; Ποιοι μαθητές συμμετέχουν;  Πατήστε εδώ για πληροφορίες.

Συνδέσεις

 

Οικολογία

Αναζήτηση στο Διαδίκτυο

 

© Γυμνάσιο Ερεσού 2007-2009

ΚΕΝΤΡΙΚΗ | ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ | ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ | ΜΑΘΗΤΕΣ | ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΧΑΡΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ